برسنگ قبر کسی چنین نوشته بودند:

آن هنگام که جوان بودم و تخیلم مرز و محدوده ای نمی شناخت،در سرآرزوی تغییر دنیا را 

می پروراندم .بزرگتر که که شدم دریافتم جهان تغییر ناپذیر است،پس افق اندیشه ام را محدودتر کردم و بر آن شدم تا تنها کشورم را تغییر دهم،اما این هم عملی نبود.پس از سالها زندگی و تجربه،آخرین تلاش خود را صرف تغییر خانواده ام کردم اما افسوس آنها نیز که نزدیک ترین کسان من بودند تغییرنکردند.

اکنون که در بستر مرگ آرمیده ام حقیقتی را یافته ام :

تنها اگر خودم را تغییر داده بودم آنگاه نمونه ای می شدم برای اطرافیانم تا آنها نیز خود را تغییر دهند.با انگ یزه و شوق آن ها چه بسا کشورم نیز اندکی اصلاح می شد، شاید می توانستم حتی دنیا را تغییر دهم!!!